آوینا...ستاره ی آسمانم

    سلام کودکم حالا که گفتگوهای بینمان معنا گرفته  آشنای هزارساله ای یافتم   زندگی در ساحل صدایت موج میزند غرقت میشوم.سیراب هرگز   از صبح و صحبت از سیب و صبحانه تا ترانه های تقسیم شده ی نیم روزی که مطلعش را من بخوانم و تو ختمش کنی) کودکی ام سرریز میشود.میبارد آری کودک میشوم.سیراب هرگز   در چرخه ی رنگارنگ واژگانت  از کهکشان زمان واژگون میشوم واژگون میشوم.سیراب هرگز   و تا خستگی چشمانت که بر شانه های من شب زده آرام بگیری خسته میشوم.سیراب هرگز   ساعت از دیروقت هم گذشته..خواب بهار نارنج ببین دخترکم    ...